این پژوهش با هدف واکاوی نقش سلسله تیموری (۷۷۱-۹۱۱ق) در توسعه کالبدی و کارکردی اماکن متبرکه اسلامی شیعه انجام شده است. مطالعه حاضر در پی پاسخ به این پرسش اساسی است که سیاست های مذهبی-فرهنگی تیموریان چگونه در شکل گیری و گسترش این مراکز تأثیر گذار بوده است؟

این مطالعه با رویکردی تاریخی-تحلیلی و با روش تحقیق توصیفی-تفسیری انجام شده است. داده‌های پژوهش از طریق مطالعات کتابخانه ای و بررسی منابع دست اول تاریخی (همچون متون دوره تیموری) و تحقیقات معاصر در حوزه تاریخ معماری اسلامی گردآوری شده است. تحلیل داده‌ها با تکیه بر روش تحلیل محتوا و مطالعات مقایسه‌ای معماری صورت پذیرفته است.

یافته‌های پژوهش حاکی از آن است که تیموریان با اتخاذ سیاست های مذهبی هوشمندانه، به ایجاد و توسعه کم نظیر اماکن متبرکه در قلمرو خود پرداختند. مهم‌ترین دستاوردهای این پژوهش عبارتند از:

۱. شناسایی الگوی سه گانه تیموریان در توسعه اماکن مذهبی: الف) ساخت بناهای جدید (نظیر مسجد گوهرشاد) ب) توسعه و مرمت بناهای موجود (حرم امام رضا) ج) ایجاد مجموعه های چند عملکردی (مدارس)

۲. تبیین ارتباط میان مشروعیت سیاسی تیموریان و سرمایه گذاری آنها در معماری مذهبی

۳. تحلیل ویژگی‌های سبک شناختی معماری تیموری در اماکن متبرکه که تلفیقی از عناصر ایرانی، آسیای مرکزی و نوآوری های دوره تیموری بود

این پژوهش نشان می دهد که تیموریان سنی مذهب با درک پیوند ناگسستنی بین قدرت سیاسی و فضاهای مذهبی شیعیان، به شکل نظام‌مندی به توسعه اماکن متبرکه شیعیان پرداختند. این سیاست نه تنها به تحکیم پایه‌های حکومت آنها انجامید، بلکه میراثی ماندگار در تاریخ معماری اسلامی بر جای گذاشت.