این پژوهش به تحلیل فلسفی جایگاه نور و آرامش در بقاع متبرکه از منظر حکمت اشراقی شیخ شهابالدین سهروردی می‌پردازد. سهروردی، بنیان‌گذار حکمت اشراق، نور را به‌عنوان اصل نخستین و سرچشمه‌ی همه‌ی موجودات معرفی می‌کند. از دیدگاه او، نور نماد حقیقت، معرفت و تجلی الهی است که در مکان‌های مقدس همچون بقاع متبرکه متجلی می‌شود. این مکان‌ها به‌عنوان نقاط اتصال عالم مادی و معنوی، حامل انرژی‌های روحانی‌اند که به زائران آرامش و اشراق عرفانی عطا می‌کنند.این پژوهش با رویکردی تحلیلی-تفسیری و با استفاده از روش کتابخانه‌ای انجام شده است. داده‌ها از طریق مطالعه‌ی آثار اصلی سهروردی، به‌ویژه کتاب‌های «حکمة‌الاشراق» و «التلویحات»، و نیز منابع ثانویه مرتبط با حکمت اشراق گردآوری شده‌اند. پس از استخراج مفاهیم کلیدی، تحلیل فلسفی با تمرکز بر جایگاه نور و آرامش در بقاع متبرکه صورت گرفته است.یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که نور و آرامش در حکمت اشراقی سهروردی دو مفهوم به هم پیوسته‌اند که در مکان‌های مقدس به اوج تجلی خود می‌رسند. بقاع متبرکه نه تنها مکان‌هایی برای عبادت، بلکه فضاهایی برای تجربه‌ی مستقیم نور الهی و دستیابی به آرامش درونی هستند. این آرامش، حاصل اشراق و شهود عرفانی است که از طریق تجربه‌ی نور حاصل می‌آید.

این پژوهش با رویکرد تحلیلی-تفسیری و با استفاده از روش کتابخانه‌ای انجام شده است. داده‌ها از طریق مطالعه‌ی آثار اصلی سهروردی و منابع ثانویه مرتبط گردآوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها با تمرکز بر مفاهیم نور و آرامش در بقاع متبرکه صورت گرفته است.