امامزادگان و بقاع متبرکه از آنجایی که همواره مورد توجه مردم بوده، کارکردهای مختلفی در طول تاریخ داشته است. فضای زیارت و عبادت بهعنوان اصلیترین کارکرد این مکانها همواره مورد توجه بوده و همین امر باعث شده که خواسته یا ناخواسته این مکانها مورد توجه هنرمندان مختلف چه در هنرنمایی در ساخت بنا و چه در جهت مکانی برای دفن قرار بگیرد. یکی از ظرفیتهای ناشناخته بقاع متبرکه که نیاز به معرفی و احیا دارد، گردشگری ادبی است. در تعریف گردشگری ادبی که از زیرشاخههای گردشگری فرهنگی میباشد گفته شده است که هر آنچه به مقوله شعر و شاعری و ادیبان باشد جزو این شاخه از گردشگری قرار میگیرد. فرضیه این پژوهش این است که امامزادگان و بقاع متبرکه هم به دلیل وجود کتیبهها و اشعار در ساخت آن، و هم به دلیل مزار شاعران و ادیبان و اشعار نقش بسته بر سنگ مزارها میتواند به قطبهای گردشگری ادبی تبدیل شود. برای اثبات این فرضیه با استفاده از روش مطالعه میدانی و اسنادی و کتابخانهای با محوریت امامزاده احمد اصفهان، تبیین شد که کتیبهها، مقابر شاعران و خطاطان، اشعار سنگ مزارها و مادهتاریخها، همه و همه جزو ظرفیتهای موجود این مکان جهت ایجاد گردشگری ادبی بهشمار میرود.
